تبلیغات
رواق

رواق

                       "بسم ِ اللهِ الرّحمن ِ الرّحیم"

بچه که بودم، دبستان که میرفتم، تو مدرسه مون یه برنامه ای داشتیم به اسم ِ "سرود ِ رفتن"؛ بعد از اجرای مراسم، و وقتی صف ها شروع میکردن به ترتیب برن سر ِکلاس ها، سرود خونده میشد؛ مثلاً یکیش اونی بود که بعضی وقتها تلویزیون هم پخش میکرد، صدای پسری که میخوند:

" باز هم مرغ ِ سحر، بر سر ِ منبر ِ گل، دم به دم می خوانَد شعر ِ جان پرور ِ گل ؛ باز از مسجد ِ شب صوت ِ قرآن آید، با نسیم ِ سحری عطر ِ ایمان آید..." میتونید اینجا ببینید و بشنوید؛

و اما یکی دیگه از این سرودها این بود:

" ای خدا بکن باز، ای خدا بکن باز، راهِ کربلا را، راه ِ کربلا را؛  تا که من ببینم، تا که من ببینم، گنبد ِ طلا را، گنبد ِ طلا را؛ حرم ِ حسینی، تو بیا یا مَهدی، حرم ِ حسینی، تو بیا یا مهدی..."

اون وقت ها راه ِ کربلا باز نبود مثل ِ الآن؛ و آرزوی زیارت ِ حرم ِ امام حسین و حضرت ِ ابوالفضل علیهماسلام، به دل ِ عشّاق مونده بود...؛ وقتی میگم راه ِ کربلا باز نبود، یاد ِ دوران ِ دفاع ِ مقدس ِمون میُفتم...؛ یاد ِ رزمنده هایی که با خلوص و جانانه می جنگیدند  و زمزمه میکردند: "سوی دیار عاشقان رو به خدا می رویم؛ بهر ِ ولای عشق ِ او به کربلا می رویم؛" که تو میدون ها و معبرها می نوشتند": تا کربلا راهی نیست...؛ که "کلُّ یومٍ عاشـورا و کلُّ أرضٍ کـربلا"، شده بود سر مشق ِشون...؛ و  ان شاءالله که با سَرور ِ شهیدان هم محشور خواهند شد؛

این روزها اما، خدا رو شکر، راه ِ کربلا بازه، هوایی، زمینی، پای پیاده...؛ اربعین ِ امام حسین میشه بزرگترین گرد ِهمایی ِ شیعیان ِ جهان؛ عراقی ها دائماً سبقت می گیرند از هم، برای پذیرایی از زائران تو خونه هاشون؛ اصلاٌ کربلا رفتن برای خیلی ها از مشهد رفتن هم آسون تر شده...؛

اما همه ش این نیست! مثلاً کسی هم هست که محرّم ها دلش رو خوش میکنه به دیدن ِ هر شب ِ سریال ِ "مختارنامه"؛ بلکه این عطشی که نمیدونه سرمنشأ ءش کجاست، با دیدن و شنیدن و فکر کردن، کمی فرو بشینه...؛ به وجد میاد با شنیدن ِ سرگذشت ِ "زهیر بن ِ قین" از زبان همسرش، کیفور میشه با دیدن ِ ایمان ِ "وهب ِ نصرانی"، که چه اسلامی آورد و با چه شیدایی شهید شد، و به دل بزرگی ِ مادرش غبطه میخوره وقتی میگه: "ما چیزی را که در راه ِ خدا داده ایم، پس نمی گیریم...؛" و سر ِ از تن جدا شده ی پسرش رو پرت میکنه به سمت ِ دشمن...؛ "ابراهیم ِ مالک ِ اشتر" که بماند...؛ به ابراهیم به خاطر ِ نسبتش با "مالک"، و به مالک به خاطر ِ درک کردن ِ حضور ِ "حضرتِ  امیر علیه السلام"، به ابراهیم به خاطر ِ هم بازی بودنش با "قمر ِ بنی هاشم"...و اصلاً به ابراهیم جور ِ دیگه ای نگاه میکنه...؛ خود ِ "مختار" هم که...؛ قیام و قعودش ستودنیه، مرام و مسلک ِ ش هم...چه جمله ای گفت به کیان، بعد از رسیدن به حکومت ِ کوفه،که: نمی دانی این"امیر مختار" چه کرده با مختار...؛ و کیان و سپاه ِ ایرانی تبارش، که مایه ی مباهات ِ ما ایرانی های مسلمان ِ شیعه ست؛

کسی هست که وقتی به خودش میاد، میبینه سریال تموم شده و او مونده و حوض ِ ش...؛ به خودش میاد و میبینه با یه دنیا غفلت و حسرت، سر ِ جاش نشسته و سرش رو مثل ِ کبک کرده زیر ِ برف و همین طور دَر جا میزنه...؛ توی قنوت ِ نمازش میگه: " الّلهمّ الرزُقنا فی الدّنیا زیارة الحسین، و فی الآخرة ِ شفاعةَ الحسین علیه السلام"، اما خودش که میدونه هنوز مونده؛ هنوز مونده تا لایق بشه و قابل برای درک ِ حضور ِمبارکشون...؛ اصلاً با حضور ِ حاضر ِ امام ِ غایبِ ش چه کرده تو این مدت؟ این "آجرکَ الله یا صاحبَ الزِمان" ی که همه جا می نویسند، کفایت میکنه آیا؟ مرهم هست به دل ِ صاحب عزامون؟ من مرهم هستم؟ نکنه خدای نکرده نمک ِ روی زخم باشم و خبر نداشته باشم؟...

مثلاً کسی هم هست که مشتاقه و طالب، اما لایق نه...؛ کسی که دوست داره مثل ِ صدایی که از توی هندز فری به گوشش میرسه بگه: هر شب میخونم با سوز و نوا،کربلا میخوام ابالفضل...؛ کسی که ندید پدید ِ اون سرزمینه، اما از همین حالا صادقانه اعتراف میکنه شاید اگه اون روز برسه، به "نجف" عاشق تر باشه تا به کربلا...؛ کسی چه میدونه.....

التماس ِ دعا.

 

* و ان شاءالله شرّ داعش  کم بشه از سر ِ سرزمین ها و اماکن ِ مقدّس ِمون؛ پای ِ شان بُریده باد...؛


دسته بندی: مُحرّم گونه ،

توسط مینا خوجانی | سه شنبه 27 مهر 1395 | ساعت 02:31 ق.ظ | نظرها ()

                         "بسم اللهِ الرّحمن ِ الرّحیم"

       

مستان همه افتاده و ساقی نمانده

یک گل برای باغبان باقی نمانده...

صحرا همه گلگون شده،

هر بلبلی دلخون شده

مظلوم حسینم، مظلوم حسینم

دور ِ حرم دویده ام، صفا و مروه دیده ام

هیچ کجا برای من،

کرب و بلا نمی شود...

.....

یا اباعبدالله، فضا و هوای این روزها و شب ها خیلی سنگین است؛ غم می چکد ازش...

از دل من که خبر داشتید، لااقل از 40 روز قبل از شروع ِ محرّم الحرام...؛ اما دلَ م که هیچ، خودم و عزیزانم به فدای شما و عزیزان ِ تان...

وقتی به حضرت ِ امیر، به شما، به حضرتِ ابوالفضل ماه ِ بنی هاشم، به شاهزاده علی اکبر، به طفل ِ کربلا حضرتِ علی اصغر، به رقیه بانو و حضرتِ زینب حضرتِ صبر، فکر میکنم، وقتی غریبی ها و غم هایتان را تصور میکنم، وقتی تنهایی هایتان را به یاد می آورم...

این همه بزرگ باشی، این همه عالِم باشی، این همه خدایی باشی، این همه رهبر باشی و اینقدر تنها و در اقلیت؟! اصلا انگار خواست ِ خداست برای خاندان ِ مطهّر ِ شما از همان صدر ِ اسلام و سختی های حضرتِ رسول، تا درد و دل های حضرت ِ علی علیه السلام با چاه... تا همین امروز، تا همین امروز و روزگار ِ ما؛ روزگاری که شیعیانش ما هستیم و مولای ِمان امام ِ غایبی که نمیدانم دل ِ شان چقدر خون است از دستِ مان...؛ از این همه رسم ِ جاهلی که هنوز سفت و سخت چسبیده به گوشه کنار ِ زندگی هایمان و آن وقت اگر خوب باشیم، تازه ادعای مسلمانی و شیعه بودن هم داریم!

عده ای به اصطلاح روشنفکر! حتی دارند تلاش میکنند چیزی از هیئت ها و نذورات و دستگاه ِ شما باقی نماند به بهانه های رنگارنگ و پوشیده در زرورق  ِ دلسوزی و محبت!

آخ که دلَ م دارد می ترکد...

دعایمان کنید امام حسینم، دعایم کنید؛ به حق ِ اشک های واقعی و روضه های پُر سوز و شور و شعور و عزاداری هایی که هر سال میخواهد ما را نزدیک تر کند به مسیر ِ شما، که هی یادمان بیاورد خیلی چیزها را؛ و یادمان بیاورد که هنوز هم صدای "هَل مِن ناصرٍ یَنصُرُنی" به گوش می رسد...

وَ لا جَعَلَهُ اللهُ آخِر َ العَهد ِ مِنّی لِزیارَتِکُم،

السّلامُ علی الحُسین

و علی علیّ بن ِ الحُسین

و علی اولاد ِ الحُسین

و علی اصحاب ِ الحُسین علیهم السّلام.

 

تسلیت یا صاحبَ الزّمان، تسلیت مَهـدی جان...


دسته بندی: مُحرّم گونه ،

توسط مینا خوجانی | پنجشنبه 30 مهر 1394 | ساعت 07:29 ب.ظ | نظرها ()

           

احوالات ِ این روزهایتان را نمیدانم!

اما حُکماً خوب نیست حال ِ این روزهای صاحب عزایی که کُنج به کُنج ِ دل َ ش را گره زده به شش گوشه ی یک ضریح ِ مقدس...

نمیدانم کجا، شاید در حوالی ِ یکی از همین هیئت ها و تکایا، بین ِ همین مردم...

شاید کنار ِ خانه ی خدا و حرم ِ حضرتِ پیام بَر...

شاید حرم ِ امام  ِ رئوف...

شاید نجف، سامرا، یا خود ِ خود ِ کربـلا...

شاید هم، شاید هم، در گوشه ای از صحن ِ مسجد ِ جمکران ِ تان، رخت ِ عزا بر تَن، نشسته اید و نماز می خوانید، دعا می کنید، نوحه زمزمه می کنید، قرآن تلاوت می کنید...

اما میدانم که غم می چکد از واژه هایتان، و حُزن می بارد از صدای ِتان...

باید خیلی سخت باشد شنیدن ِ : "اینَ الطّالِبُ بدَم ِ المقتول ِ بکربلاء"، برای شمایی که خود، منتظرید...

آقا جان، مَـهدی جان، حضرتِ صاحبُ الاَمر،

تسلیتِ این حقیر را پذیرا باشید؛ صد افسوس که راه و رسم ِ تسلی دادن نمیدانم؛ چه میگویم؟! اصلا مگر تسلی بخش است این داغ؟!

عزیز ِ فاطمه، امام ِ معصومم، سلامتی و فرج ِ تان را از خدا میخواهم؛  لطفا دعا کنید قابل باشم...؛


                                 " الـّلـهــمّ عجــّل لولــیــکــــ الفــــرج "


" این جمعه گذشت و خبر از یار نیامد

بر زخم ِ دل ِ فاطمه، غمخوار نیامد

چند روز ِ دگر مانده که با ناله بگوییم:

ای اهل ِ حرم، میر و علمدار نیامد "

دسته بندی: تمنای وصال ، مُحرّم گونه ،

توسط مینا خوجانی | شنبه 10 آبان 1393 | ساعت 01:59 ق.ظ | نظرها ()

         

سلام بر محرّم،

سلام بر بیرق های سیاهِ  محرّم،

سلام بر شور و شعور ِ عزادارانِ محرّم،

سلام بر کاروانِ راهی ِ کرب و بلای محرّم،

سلام بر قطره قطره خون ِ شهدای دشت ِ نینوای محرّم،

سلام بر سیّد و سالار، سقّا، جوانانِ رشید، طفل ِصغیر، سلام بر وفاداران ِ محرّم،

سلام بر اُمُّ المَصائب، کودکِ یتیم، اشک های کثیر، بر روسری ِ بر خاک افتاده ی اُسرای محرّم...

 

" السّلامُ علی الحُسَین،  و علی علیّ بن ِ الحُسَین،  و علی اَولادِ الحُسَین،  و علی اصحاب ِ الحُسَین "


* و عرض ِ تسلیتِ ایام ِ عزارداری ِ حضرتِ ارباب؛  التماس دعا. 

** این نوای استاد کریمخانی (نوای فعلی ِ "رواق") رو بسیار دوست دارم؛ حال ِ خوبی داره شنیدنش...؛ و بسیار ممنونم از سایت ِ بچه های قلم.

دسته بندی: مُحرّم گونه ،

توسط مینا خوجانی | دوشنبه 5 آبان 1393 | ساعت 11:04 ق.ظ | نظرها ()

 یا ابا عبدالله، عاشورا گذشت و تا به امروز، ننوشتم از آنچه که دیدم...؛

ننوشتم از نماز ظهر ِ عاشورایی که شما در میدان ِ جنگ، به جماعت خواندید و چند نفر از یاران ِ با وفایتان شهید ِ نماز شدند؛ اما حالا، اینجا، ظهر عاشورا، چیزی به اذان نمانده، مسجد ِ جامع باید خواهش کند از دسته های عزاداری که خاموش کنند به احترام اذان، بلندگو های شان را...

ننوشتم  از وقتی که گُل های شما یکی یکی پَرپَر می شدند پیش ِ چشمانِ تان، لباس های تان خاکی بود و خونی، حضرت ِ زینب، پریشان بودند و داغ دار؛  اینجا اما شیعیانِ تان، آراسته و پیراسته! قصد ِ خیابان می کنند، قصد ِ پیاده رو هایی که گاهی، مَحرم و نامَحرم را مرزی نیست انگار...

ننوشتم از ظهری که شما و عزیزان ِ تان تشنه لب بودید و در تحریم ِ حتی یک قطره آب؛ و اینجا، مردم تعجیل داشتند برای خوردن و بُردن ِ غذای نذری، که بنشینند بر سر سفره ی امام حسین و قصه ی حسین ِ کرد ِ شبستری برای هم بخوانند و بخندند و انگار نه انگار که اینجا هیئت است و مجلس عزای شما...

اما این را می گویم که همه ی شیعیانِ شما هم اینگونه نیستند آقاجان؛ آنقدر خالص و مُخلص و عاشق دارید که دهان ِ جهانیان باز بماند برای ابد؛ نمونه اش، همان هایی که پیاده، رو کردند به سوی شما و با پای سر آمدند برای عزاداری ِ اربعین ِ تان؛ که نه از دوری ِ راه ترسی داشتند و نه از سختی و سرما واهمه ای...؛

ماه ِمُحرم تمام شد و اربعین نیز؛ دعا کنید یادتان در دل هایمان، به اربعین ِتان ختم نشود...؛

شُکر ِ حق، که مُحرم ِ امسال را هم درک کردیم؛ نمیدانم قبول ِ مان کرده اید یا نه؟

اما امید دارم به جواب ِ همه ی " السلام ُ عَلَیکَ یا ابا عبدالله " ها ،

 به مستجاب شدنِ " و لا جَعَلَهُ اللهُ آخِرَ العَهد ِ مِنّی لِزیارَتِکُم " ها،

 به " الّلهمّ الرزُقنی شفاعَةَ الحُسَین ِ یومَ الوُرود و ثَبِّت لی قَدَمَ صِدق ٍ عِندَکَ مَعَ الحُسین و..." ها ؛

بیست و هشتم ِ صفر که می شود، مدینه را نشانِ مان می دهند؛ مسجد النّبی و قبرستان بقیع را؛ دستم از آنجا کوتاه است و دل خوشم که ساکن ِ خراسانم؛ که سایه ی سرم، ولی نعمتم، فرزند ِ مطهّر شما، اینجا هستند و من هرگاه اراده کنم می روم پابوس ِشان؛ اما میدانم که حق ِ همسایگی را خوب به جا نمی آورم؛ من همسایه ی خوبی نیستم...؛

دلم حسابی تنگ ِ صحن و سرایِ تان شده امام رضا...


                                    

* فقط این را گوش کنید و .................................. زیارت قبول، التماس دعا.


دسته بندی: روز نگار ، مُحرّم گونه ،

توسط مینا خوجانی | پنجشنبه 12 دی 1392 | ساعت 04:20 ق.ظ | نظرها ()

نمیدونم از کجا به تماشای ما نشستین؟

 نمیدونم به جز خداوند و فرشته ها، کسی نزدیکِ تون هست یا نه؟ کسی که دستتون رو بگیره و بلندِتون کنه از کنار ِ ضریح ِ ابا عبدلله علیه السلام؟ که گَرد ِ عزا رو از لباس ِ سیاهِ تون بتکونه و  دلداری تون بده؟ کسی که دو زانو بشینه کنار ِتون و اشک هاتون رو پاک کنه؟

به جز خداوند و فرشته ها، کسی هست که درد های دلِ تون رو بشنَوه و همدم باشه؟ آخه چطوری تاب میارین این همه درد رو؟ چطور تنهای تنها، بار ِ غم ِ یه خاندان و یه امت رو به دوش میکشین؟

ولی میدونم که شما هم منتظر ِ ظهور ِ خودتون هستین؛ به شرطی که شرایط مهیّا بشه؛ به شرطی که ماها شرایط رو مهیّا کنیم...؛

همه که مثل ِ من نیستند...؛ منی که دم از فراق میزنم و از "تمنّای وصال" مینویسم؛ اما خوب میدونم که مُرید ِ مُرید ِ مُریدهاتون هم نیستم...؛ اما میدونم که مُرید زیاد دارین...؛

درسته که زمانه ی بدی شده؛ مؤمن و ریاکار با هم قاطی شدند؛ کم فروشی می کنند؛ دروغ فراوان، تهمت فراوان، درسته که بی حجابی و بی عفّتی داره بیداد میکنه، زن و مرد شبیه شدند به هم!  هر کسی دین و دین داری رو دلبخواهِ خودش تفسیر میکنه، اون هم بین ِ کسانی که هنوز "دین" رو قبول دارند! درسته که جای خیلی از فضیلت ها و رذیلت ها عوض شده...،  اما اینها جزء همون علائمِ آخر الزمانی هست که همه شنیدیم...؛ و این یعنی نزدیک شدن...؛

در مقابل، خیلی ها هم هستند که خودشون و خانواده شون و زندگی شون رو "مَهدوی" کردند؛ خیلی ها هم هستند که تمام ِ تلاششون تَرک ِگناهه تو این زمانه ی پُر گناه؛ خیلی ها هستند که نه فقط به ظاهر، که باطن ِ شون رو هم دارن آماده میکنند؛ خیلی از مادرها هستند که بچه هاشون رو سرباز ِ شما کردن و دارن تربیت میکنند؛ خیلی ها هستند که ندبه های جمعه شون پُر سوز و گدازه؛ خیلی جوون ها هستند که پیاده، رو میکنند سمت ِ گنبد ِ فیروزه ای و با عشقی بی نظیر به زیارتتون میان؛  شما بهتر از من میدونین که خیلی ها هستند...

خواستم تسلیت عرض کنم خدمتِ دل ِ داغدارتون؛ و بگم که آقا جان، با همه ی این تفاسیر، ایران، کوفه و ایرانی، کوفی نیست الحمدُلله؛ ما اگر نوادگانِ "مختار ِ ثقفی" نیستیم، از نسل ِ "کیان" که هستیم...؛ جا نمیزنیم و تا پای جان، می مانیم و پیر میشویم به پای ِ عشق ِ شما...

یا ابا صالح، دعا کنید برای بصیرت ِمان، و عاقبتی که به یُمن ِ دیدار ِ شما خِیر شود؛ ما هم قول میدهیم که لااقل، سیصد و سیزده نفر بشویم.


                                                    " الّلهمّ عجّل لولیک الفرج "


* برای سلامتی، و تعجیل در فرجِ حضرت صاحب الامر عجّل الله تعالی فرجه الشریف، صلوات.


دسته بندی: تمنای وصال ، مُحرّم گونه ،

توسط مینا خوجانی | شنبه 2 آذر 1392 | ساعت 02:15 ق.ظ | نظرها ()

                               

نمی دانم و فهمم نمی رسد که بدانم آن موقعیت و آن شرایط و آن روزها را؛

در غربت باشید و بدانید که خاکِ همین غربت، بدن مطهّرتان و بدن های مطهّرتان را در بر خواهد گرفت؛ سخنانتان به گوش دشمنان تأثیر نکند؛ هرچند که معترف باشند شما جگر گوشه ی پیامبر گرامی ِ اسلام هستید و فرزندِ سرور ِ زنان عالَم و فرزند حضرتِ امیر، ولی ِ به حق ِ مؤمنان؛ و باز هم دست برندارند از آزار و اذیت و جنگ و خونریزی!

در غربت باشید و سپاهِ دشمنان فوج فوج، به مانند حیوانانِ درنده خو، کمین کرده باشند و شما باشید و خیمه های خواهر و فرزندان و برادران و یارانی که چشم ِ امیدشان شما هستید...

در غربت باشید و بخوانید نگرانی و پریشانی را از چشمان ِ حضرتِ خواهر، و با آرامش، تسکینشان دهید؛ ببینید بی تابی و بی قراریِ علی ِ اصغر را، و اشک جمع شود گوشه ی چشمانتان و در آغوشش بگیرید و برایش نجوا کنید؛

در غربت باشید و دل به برادری که ماهِ بنی هاشم است و تا به حال برادر خطابتان نکرده از بس که مبادی ِ آداب است، سپرده باشید و بعد... ناگهان صدای "برادر" گفتنش را بشنوید،  و او را در حالی بیابید که مَشک از دستانش افتاده و دستانش هم... بعد دیگر سکوت نتوانید، و بگویید که: کمرتان شکست...

در غربت باشید و لعینان ِ بی دین، بر شما شورش کنند و حتی نگذارند که نماز بخوانید! و یاران و وفاداران یکی پس از دیگری، وداع کنند و بروند به راهِ بی بازگشتی که خودتان توصیفش کرده بودید؛ زهیر بن قین، سعید بن عبدالله حنفی، بُرَیر بن ِ خُضَیر، وهب، حبیب بن مظاهر، مسلم بن عوسجه، محمد بن بشیر حضرمی و...

و حتی جوانِ رعنایی که "شبیه ترین ِ مردم به رسول الله بود؛ خَلقاً، خُلقاً و منطقاً"، حضرتِ علی ِ اکبر... و حتی یادگارانِ برادرتان امام حسن علیه السلام، هم حضرتِ قاسم، همان نوجوانی که مرگ را چون عسل شیرین میدانست؛ و هم برادر ِ کوچکش عبدالله، که در لحظاتِ آخر، تنهایی و مظلومیت ِ عموجانش را تاب نیاورد...؛  حتی آقا زاده های خانم زینب، عون و محمد...؛

حتی... و حتی علی ِاصغر ِ شش ماهه تان، که همه ی آب های عالَم  بی قرار بودند برای رسیدن به او...

در غربت باشید و خودتان هم پَرپَر شوید و پَرپَر شوید و پَرپَر...

و کاروانی خسته و ماتم دیده بماند، بی سرور و سالار، بی سقا، بی برادر، بی عمو...؛ حضرتِ زینب بماند با زخم های دلش، با اشک یتیمان ِ برادرانش، با چشمان ِ بی فروغ ِ حضرتِ رقیه و دستان ِ کوچکش، که دست های پُر توانِ "بابا" را کم دارد...؛ عقیله ی بنی هاشم بماند با اسیری و بی احترامی؛ با حجاب هایی که از سر ِشان می کشیدند و...پناه بر خدا...؛

فقط شما می توانستید باشید و بمانید و تاب بیاورید؛ فقط شما، شمایید که سیّد الشّهدا هستید؛ که داغِ تان هیچ گاه بر دلِ شیعیان سرد نخواهد شد...؛

فقط شما یا ابا عبدالله...؛ سلام خدا و ما، بر شما و خاندان و یارانِ تان؛

و لعنت ِ بی شمار ِ خدا و ما، بر دشمنانِ تان.



* احتمالا کمتر کسی این نوحه را با صدای استاد کریمخانی، گوش کند و اشکش سرازیر نشود؛ پس، التماس دعا.



دسته بندی: مُحرّم گونه ،

توسط مینا خوجانی | دوشنبه 27 آبان 1392 | ساعت 03:26 ق.ظ | نظرها ()

                            

منتظر ِ هُمای سعادت بودم که بیاید بنشیند سر ِ شانه ام، بلکه "نوشتن" بتوانم در این روزها و برای این روزها...

نوشتن در ماهی که محرّم باشد و عزا باشد و مصیبت باشد و ماتم، کار ِ آسانی نیست؛

 نوشتن از امامی که مابقی ِ اعمال حج را فُرادا انجام دادند و با اینکه می دانستند عاقبت چه خواهد شد، اما به خاطر بیعت و قولِ مردم، راهِ کوفه در پیش گرفتند؛ با همه ی عزیزانشان، با خاندانِ مطهّرشان، و گروهی از یاران...

هرچند که هنوز به مقصد نرسیده، خبر ِ شهادتِ قاصدشان، حضرتِ مسلم را می شنوند و خبر دار می شوند از پشت کردنِ آن هجده هزار نفری که بیعت کرده بودند...

آسان نیست نوشتن از ورود کاروان به کربلا، وقتی که امام نامِ مکان را پرسیدند و جواب شنیدند: کربلا... وقتی که گریستند و  فرمودند: "الّلهمّ انّی اعوذُ بکَ مِنَ الکَربِ و البَلاء"، و به یارانِ خود فرمودند: " پیاده شوید که اینجاست محل ِافتادنِ بارهای ما و مکانِ ریخته شدنِ خون های ما؛ اینجاست آرامگاهِ ما؛ جدّم رسولِ خدا، مرا از این واقعه آگاه ساخته..."

آسان نیست نوشتن از محاصره ی فُرات بر کاروانِ عشق...

لحظه لحظه اش پُر از درد است برای ساکنین ِ خیمه ها،  و لحظه لحظه اش غم دارد برای ما، اگر میراث دار ِ حسین علیه السلام هستیم ...

" السّلامُ علی الحُسَین

و علی علیّ ِ بن ِ الحُسَین

و علی اولادِ الحُسَین

و علی اصحابِ الحُسَین "



* خدا کند که لایق باشم برای جارچی ِ هیئت بودن: امسال هم، دعوت هستید به هیئتِ مَجازی ِ اندر زنامه؛  التماس دعا.


                             



دسته بندی: مُحرّم گونه ،

توسط مینا خوجانی | یکشنبه 19 آبان 1392 | ساعت 03:05 ق.ظ | نظرها ()

 شنیده ام " چهل " عددِ كمال است؛ حكماً ارتباطی دارد این عدد با كمالات؛ مثلا چلّه نشینی های مرسومی كه همه مان چیزهایی شنیده ایم درباره اش...؛

یا نوزادی كه وقتی به چهل روزگی می رسد و انگار كه دلش دیگر هوایِ مَحبَسِ تنگ و تاریكِ ماقبلِ آمدنش به این دنیا را نمیكند، انگار كه اینجایی شده باشد، زمینی شده باشد، عوض میشود...؛

مثل چهلّمین روزِ فراقِ از دست رفته ای كه دیگر حسابی اسیرِ خاك شده و اطرافیان، با همه ی غم ها و سختی ها، پذیرفته اند این فقدان را،چهلّم و خاك و سرد شدن و ...؛

.

مثلِ اربعین ، كه كمالِ عاشوراست انگار، یادبودی كامل و جامع و مانع،  از روزی كه چكیده ی تاریخِ اسلام است، روزی كه شهادت، معنایی جاوید به خود گرفت؛ و شهامت میخواهد تسلّی دادن به صاحبِ عزایش، جسارت میخواهد آرزوی صبر، برای حضرتِ صبر سلام الله علیها...؛اربعین یعنی نینوای سُرخِ چهل روزه...؛

.

مثلِ سفارشِ خواندنِ چهل صبح دعای عهد، چهل جمعه دعای ندبه،

و تسلیت به حضرتِ ولیِ عصر عجّل الله، به قدرِ چهل روز عزاداری...

اینجا مرسوم است كه در روزِ چهلّم، لباسِ عزا را بیرون میكنند از تنِ صاحبانِ مصیبت، هدیه ای میدهند، لباسِ روشنی، چیزی؛  امّا ما...

ما چه كنیم حضرتِ صاحب الأمر ؟ ما كه دستمان كوتاه است...

چه كسی شما را از لباسِ سیاه درمی آورد؟ ...

بمیرم برای تنهایی هایتان...

 

خدایا، به حقِ این همه لطف و رحمتت:

                                                           " الّلهمّ عجّل لولیك الفرج "

 

 

 

*نمیدانستم پُستِ صد و چهلُمِ "رواق" میرسد به اربعینِ امام حسین؛ و نیز نمیدانستم آمارِ بازدیدش در روزِ اربعین، چهل نفر میشود! خدایا شكرت؛

**یكی از آن دو عزیزِ سفارش شده در پستِ قبلی، پَر كشید و رفت، جوان بود، خیلی از مهندس شدنش نمیگذشت، دلِ همه كباب شد از رفتنش، اما رفت...؛ برای شادی روحش صلوات؛  آن دیگری را دریابید لطفاً.

دسته بندی: تمنای وصال ، مُحرّم گونه ،

توسط مینا خوجانی | جمعه 15 دی 1391 | ساعت 02:06 ق.ظ | نظرها ()

ای ساربان آهسته رو، كآرامِ جانم می رود

وان دل كه با خود داشتم، با دلسِتانم می رود**...

 

این روزها، كاروانِ عاشقان و راهیانِ به سوی كربلای معلّی رو كه از اخبار میبینم، دلم هُرّی میریزه؛

وقتی میبینم ایرانی و افغانی و پاكستانی و چینی و آفریقایی و آلمانی، كنارِ هم، دوشادوشِ هم، پیاده و بعضاً با پای برهنه، كیلومترها رو دارن طی میكنن واسه رسیدن به حرمِ حضرتِ یار، دلِ من هم بهونه میگیره؛ میگم: كاش من هم...

وقتی خیلِ زائران ابا عبدالله و حضرت ابوالفضل علیهما السلام رو توی بین الحرمین و حرمِینِ شریفِین میبینم كه یكصدا، از تهِ دل، محكم و مشتاق میگن: " لبّیكَ یا حسین "، یه غم و آرامشِ توأمان، وجودم رو پُر میكنه؛ غمِ درد و ظلم و اسیری، و آرامش از اینكه دیگه كربلا خالی نیست، امام حسین تنها نیستند، این همه فدایی، این همه عاشقِ سینه چاك، این همه مُرید...؛ بعد با خودم میگم: یعنی میشه یه روزی...

چند وقتِ پیش، حرمِ سه ساله ی ابا عبدالله رو كه نشون داد، دلم آتیش گرفت... خالی بود، خلوت بود، سكوت بود، جنگ بود...؛

امام حسینم، سر و جانم به فدایتان، خودتان می دانید...؛

 

" السّلامُ علیَ الحُسَین و علی علیّ بنِ الحُسَین و علی اولادِ الحُسَین و علی اصحابِ الحُسَین "

 

 

 

 

 

 

  

 

*خواهش میكنم دعا كنید برای دو تا دخترِ جوون، كه این روزها، حالشون اصلا خوب نیست، من نمیدونم دكترها چی گفتند، ولی اونها دعا لازم دارند، شفا لازم دارند: " بسم الله الرّحمنِ الرّحیم  امّن یُجیبُ المُظطَرَّ اذا دَعاهُ و یَكشِفُ السّوء "؛

**امروز، شنیدنِ این شعر،  بدجور به دلم نِشست.

 


دسته بندی: مُحرّم گونه ،

توسط مینا خوجانی | چهارشنبه 13 دی 1391 | ساعت 12:22 ق.ظ | نظرها ()

عصرِ یك جمعه ی دلگیر، دلم گفت بگویم بنویسم كه چرا عشق به انسان نرسیده است؟ چرا آب به گلدان نرسیده است؟ چرا لحظه ی باران نرسیده است؟ و هر كس كه در این خشكیِ دوران به لبش جان نرسیده است، به ایمان نرسیده است و غمِ عشق به پایان نرسیده است. بگو حافظِ دل خسته ز شیراز بیاید بنویسد كه هنوزم كه هنوز است چرا یوسفِ گمگشته به كنعان نرسیده است؟ چرا كلبه احزان به گلستان نرسیده است؟ دلِ عشق تَرَك خورد، گلِ زخم نمك خورد، زمین مُرد، زمان بر سرِ دوشش غم و اندوه به انبوه فقط برد، فقط برد، زمین مرد، زمین مرد، خداوند گواه است، دلم چشم به راه است، و در حسرتِ یك پلك نگاه است، ولی حیف نصیبم فقط آه است و همین آه خدایا برسد كاش به جایی، برسد كاش صدایم به صدایی...

 

عصرِ این جمعه ی دلگیر وجود تو كنارِ دل هر بیدلِ آشفته شود حس، تو كجایی گلِ نرگس؟ به خدا آهِ نفس های غریبِ تو كه آغشته به حُزنی است زجنسِ غم و ماتم، زده آتش به دلِ عالم و آدم مگر این روز و شبِ رنگِ شفق یافته در سوگِ كدامین غمِ عُظمی به تنت رختِ عزا كرده ای؟ ای عشقِ مجسّم! كه به جای نمِ شبنم بچكد خونِ جگر دم به دم از عمقِ نگاهت. نكند باز شده ماهِ محرم كه چنین می زند آتش به دلِ فاطمه آهت به فدای نخِ آن شالِ سیاهت به فدای رُخت ای ماه! بیا صاحبِ این بیرق و این پرچم و این مجلس و این روضه و این بزم تویی، آجرك الله! عزیزِ دو جهان یوسفِ در چاه، دلم سوخته از آهِ نفس های غریبت دلِ من بالِ كبوتر شده، خاكسترِ پرپر شده، همراهِ نسیمِ سحری روی پر فطرس معراج نفس گشته هوایی و سپس رفته به اقلیمِ رهایی، به همان صحن و سرایی كه شما زائرِ آنی و خلاصه شود آیا كه مرا نیز به همراهِ خودت زیرِ ركابت ببَری تا بشوم كرب و بلایی، به خدا در هوسِ دیدنِ شش گوشه دلم تاب ندارد، نگهم خواب ندارد، قلمم گوشه ی دفتر غزلِ ناب ندارد، شبِ من روزنِ مهتاب ندارد، همه گویند به انگشتِ اشاره مگر این عاشقِ بیچاره ی دلداده ی دلسوخته ارباب ندارد... تو كجایی؟ تو كجایی شده ام باز هوایی، شده ام باز هوایی...

 

گریه كن، گریه و خون گریه كن آری كه هر آن مرثیه را خلق شنیده است شما دیده ای آن را و اگر طاقتتان هست كنون من نفسی روضه ز مقتل بنویسم، و خودت نیز مدد كن كه قلم در كفِ من همچو عصا در یَدِ موسی بشود چون تپشِ موجِ مصیبات بلند است، به گستردگیِ ساحلِ نیل است، و این بحرِ طویل است و ببخشید كه این مخملِ خون بر تنِ تبدارِ حروف است كه این روضه ی مكشوفِ لهوف است، عطش بر لبِ عطشانِ لغات است و صدای تپشِ سطر به سطرش همگی موج مزن آبِ فرات است، و اربابِ همه سینه زنان كشتیِ آرامِ نجات است، ولی حیف كه ارباب "قتیل العبرات" است، ولی حیف كه ارباب "اسیر الكربات" است، ولی حیف هنوزم كه هنوز است حسین ابن علی تشنه ی یار است و زنی محوِ تماشاست ز بالای بلندی، الفِ قامتِ او دال و همه هستیِ او در كفِ گودال و سپس آه كه "الشّمرُ..." خدایا چه بگویم "كه شكستند سبو را و بریدند..." دلت تاب ندارد به خدا باخبرم می گذرم از تپشِ روضه كه خود غرقِ عزایی، تو خودت كرب و بلایی، قَسَمَت می دهم آقا به همین روضه كه در مجلسِ ما نیز بیایی، تو كجایی... تو كجایی...

"جنابِ سید حمیدرضا برقعی"

 

                                                      " الّلهمّ عجّل لولیك الفرج "


دسته بندی: تمنای وصال ، مُحرّم گونه ،

توسط مینا خوجانی | جمعه 24 آذر 1391 | ساعت 03:55 ب.ظ | نظرها ()

گفتند: هستیم، گفتند: می مانیم، گفتند: ما با شُماییم...؛

وقتی كه وقتش رسید اما، همچون موش، به سوراخ دویدند... الكوفیُ لا یوفی ؛

.

آخرین شب بود... امام علیه السلام ماندند و هفتاد و دو تَن و كاروانی كه چشم انتظار بودند...؛

.

عاشورا شد و خون، نینوا را فرا گرفت...؛

.

كاروانی باقی ماند بدونِ امام، بدونِ پناه، بدونِ سقّا،

كاروانی باقی ماند با خَروارها اندوه و ماتم و زخم و سیلی،

كاروانی با داغ های مانده بر دل و ناله های خفته در گلو،

كاروانی كه عقیله اش شیر زنِ بنی هاشم بود و عمه ای كه یتیم شده بودند همه عزیزانَش،

بانویی كه هرگز نشكست و نمونه والای صبر شُد و شكیبایی، برای همیشه ی تاریخ...؛

.

و امروز ما مانده ایم و محرِّم هایی كه سیاه پوش، از راه می رسند،

ما مانده ایم و عاشوراهایی كه خون می پاشند بر زمین،

و ما مانده ایم و زمزمه انتظار:

" اینَ الطّالبُ بدَمِ المَقتولِ بكربلاء ؟ " ...

.

این روزها جمعه نیستند ولی، ردّ حرف هایم را كه می گیرم، به شما می رسد یا صاحب الزّمان؛

یا ابا صالح عجّل الله، پُشتم به بودنِ شما، خیلی گرم است و همیشه می خوانَمِتان، با همه روسیاهی ام:

" عَجّل علی ظهورك یا بقیّة الله " ؛

" یا ربَّ الحُسَین، بحَقِّ الحُسَین، اِشفِ صدرِ الحُسَین علیه السلام، بظهور الحُجّة عجّل الله ".

 

 

 

                                          " الّلهمّ عجّل لولیك الفرج "

 

 

 

 

 

*مداحی ای كه بی ارتباط نیست...؛

**همچنان پابرجاست هیئتِ اندر زِنامه.


دسته بندی: تمنای وصال ، مُحرّم گونه ،

توسط مینا خوجانی | دوشنبه 6 آذر 1391 | ساعت 02:53 ق.ظ | نظرها ()

می دانم كه دل شكسته اید و عزادار،

اما نمی دانم به كدامین مُصیبت تسلیت بگویم؟...

برای مظلومیتِ حضرتِ ثار الله؟ درد های ماهِ بنی هاشم؟  شهادتِ فرزندانِ صغیر و كبیرِشان؟ غم ها و غصه های بانوی صبر؟ عهد های شكسته شده؟ بیعت های نافرجام؟ خنجرِ نارَفیقان؟ سرزمینِ كرب و بلا؟ نینوا؟ عاشورا؟...

تسلیتِ مرا اثری هست بر این همه درد و ظُلم و زَخم؟...

 

یا ابا صالح عجّل الله، نَبینم غمِ تان را...؛

 

برای سلامتی و تعجیل در فرج مولایِمان، حضرت مَهدی عجّل الله، صلوات.

 

 

                                           " الّلهمّ عجّل لولیك الفرج "

 

 

 

 

 

*این شب ها، دعوتید به مراسمِ هیئتِ اندر زِنامه؛

**این روزها، این شب ها، یادتان نرود التماس دعای ما...؛

***به مرحمتِ دلِ دریاییِ مامان، ظهرهای تاسوعا، بوی نذریِ امام حسین، پُر می كند خانه مان را، كسانی كه نزدیكند(نیشابور) و می توانند، بسم الله؛ مهمانِ امام حسین كه دعوت نمی خواهد...؛


دسته بندی: تمنای وصال ، مُحرّم گونه ،

توسط مینا خوجانی | شنبه 4 آذر 1391 | ساعت 01:12 ق.ظ | نظرها ()

به این سن كه می رسد، یعنی اوجِ شیرینی...

دلِ مان غنج می رود از كارهای تازه ای كه یاد می گیرد و هر روز به شكلی تازه نشانِمان می دهد؛ برای خندیدن های از تَهِ دلَش و لثه هایش كه برق می زنند،

برای صداهای عجیب و غریب و دلنوازی كه از خودش درمی آورد،

برای نگاه های زیبایَش،

برای عطرِ تَنَش،

به این  سن كه می رسد، آب و آب میوه هم می تواند بنوشد، آب هم می تواند...

آب می ریزیم در شیشه اش، می گذاریم به دهنش، تند تند كه می نوشد، به آخرش كه می رسد، تمام كه می شود، نفَسی از سرِ آسودگی می كِشیم كه یعنی: سیر شد فرزندم، چقدر تشنه بود...

نوزادِ شش ماهه مان را می گویم، نوزادانِ شش ماهه مان را می گویم؛

.

به این سن كه می رسد، یعنی اوجِ بزرگی،

یعنی عزیزكم، چقدر داغی، چقدر خشكیده لب های كوچكت،

می دانم نازنینم، تو  به همان چند قطره آب قانعی،

فقط چند جرعه آب هم می خندانَد دوباره لب هایت را،

چه می خواهند بگویند این چشم ها؟

دلبندم، تو كه خوب آموخته ای صبر را، صبور باش،

همه ی علقمه و فُرات كه هیچ،

آیا می دانی كه همه ی آب های عالَم، بی قرارند برای رسیدن به تو؟

صبور باش عزیزكم، صبور باش...؛

حضرتِ علیِ اصغر علیه السّلام را می گویم، فرزند حضرتِ سیّد الشّهدا؛

...

اینجا را آهسته بخوانید:

من به فدای گلوی غرقِ خونت، كوچك ترین شهیدِ كربلا، ای بزرگ مَردِ كوچك...؛

 

 

 

 

*مداحی برای حضرتِ علیِ اصغر علیه السّلام؛

**این شب ها، دعوتید به مراسمِ هیئتِ اندر زِنامه.


دسته بندی: مُحرّم گونه ،

توسط مینا خوجانی | پنجشنبه 2 آذر 1391 | ساعت 03:13 ق.ظ | نظرها ()

1
2
پیامبر ِ رحمت صلّی الله، می فرمایند:
" هر کس در کتابی یا نوشته ای، بر من صلوات بفرستد(یعنی صلوات را بنویسد)، تا نامِ من در آن کتاب هست، ملائکه برای او از درگاهِ حق، طلبِ آمرزش می کنند."
.
" الّلهمّ صَلِّ علی محمّد وَ آلِ محمّد
وَ عَجّل فَرَجَهُم "

دسته بندی ها

روز نگار
حرف دل
رد پای خاطره
تمنای وصال
حق و حقوق
از زبان حافظ
مُحرّم گونه
از بهترین ها
یه دور ِ همی ِ مَجازی

آرشیو مطالب

شهریور 1396
مرداد 1396
تیر 1396
خرداد 1396
اردیبهشت 1396
فروردین 1396
اسفند 1395
بهمن 1395
دی 1395
آذر 1395
آبان 1395
مهر 1395
شهریور 1395
مرداد 1395
تیر 1395
خرداد 1395
اردیبهشت 1395
فروردین 1395
اسفند 1394
بهمن 1394
دی 1394
آذر 1394
آبان 1394
مهر 1394
شهریور 1394
مرداد 1394
تیر 1394
خرداد 1394
اردیبهشت 1394
فروردین 1394
اسفند 1393
بهمن 1393
دی 1393
آذر 1393
آبان 1393
مهر 1393
شهریور 1393
مرداد 1393
تیر 1393
خرداد 1393
اردیبهشت 1393
فروردین 1393
اسفند 1392
بهمن 1392
دی 1392
آذر 1392
آبان 1392
مهر 1392
شهریور 1392
مرداد 1392
تیر 1392
خرداد 1392
اردیبهشت 1392
فروردین 1392
اسفند 1391
بهمن 1391
دی 1391
آذر 1391
آبان 1391
مهر 1391

پیوندهای وب

گوشه نشین*
نشانی
برای خاطر آیه ها
بهار نارنج
آیه گرافی
سقاخانه
و ما ادراك...؟
تو فقط لیلی باش
فلسفه، حقوق و سه نقطه
من و چادرم، خاطره ها
پرنده ترین ماهی
قلم
شهر بی نامی
پاک نویس های یک مداد رنگی
روزگار وصل
هم از آفتاب
دانه سیب
پایگاه فرهنگی اجتماعی مصاف
رسن
در حیرت
اندر زِنامه
گلدان شمعدانی
اردیبهشت
تسنیم
یاران خراسانی
احسن الحال
و.. زندگی مشترک
گزارش یک زبان شناس
تسبیح
حوض خونه
این روزها...
دولتِ مَهدی عجّل الله تعالی فرجهُ الشریف
همنفس طلبه
ساعت به وقت دلتنگی
ترنم خیال
ابر و آفتاب
اَینَ بقیّة الله؟!؟!؟
سیده ...
سنجاقک
معصومانه
فوتبالیست کوچک
صندوق صبر(یادی از خورشید پشت ابر)
روشا نوری از بهشت
تو را نفس می کشم
وبلاگ شخصی احمد میری
نشر خوبی ها

آمار وب

تعداد کل مطالب:

بازدید امروز:

بازدید دیروز:

بازدید این ماه:

بازدید ماه قبل:

بازدید کلی وبلاگ:

بروز شده در