تبلیغات
رواق

رواق

                                  
                                    " بسم الله ِ الرّحمن ِ الرّحیم "            
                                
آقا سلام...

ببخشید که توی همچین شبی وقتتون رو می گیرم؛ میدونم هستند منتظرانی که "انتظار" رو معنا کردند و منتظر شدند؛ و مخصوصا توی این شب، شما رو دعوت می کنند به بزم ِ سرشار از مرام و معرفتشون؛ و خب، تو این میون، وضع ِ من ِ معلوم الحال مشخصه...؛ اما به قول ِ مرحوم آقاسی: مگه ما بَدا (بخونید من ِ بد) دل نداریم؟!

اجازه هست احوالِ تون رو بپرسم؟

اومدم از وضع ِ این روزها بنویسم و ناله کنم، بعد برسم به اینکه حالا شما با این همه، حال ِ تون خوبه؟ اصلا می تونه خوب باشه؟ می خواستم نتیجه گیری کنم که آیا این ها همه از علائم ِ آخر الزمان نیست آیا؟ و بعد بگم که پس چرا نمیاین؟ و یا بگم که آقا جسارتا، اصلا کجا میخواین بیاین؟!!!  بین ِ این همه تاریکی و جهالتی که انگار داره رجعت میکنه! اگه بیاین که باز هم مثل ِ الان تنها می مونین...؛ اون وقت باید نگران ِ سلامتی تون باشیم  و دشمنان ِ لعینی که از اول ِ اسلام تا به امروز هستند...؛  میخواستم بگم حداقل الان جاتون امن ِ...؛ خواستم از تنهایی تون بگم و دل بسوزونم که ای وای و فغان که هنوز 313 نفر پیدا نشدند که بشند یار ِ غار ِ شما، که ظهور نزدیک بشه و ظفر در راه باشه؛

اما دیدم نه، این حرف ها به من نیومده؛ من در جایگاهی نیستم که بخوام قضاوت کنم و به میل ِ خودم حکم صادر کنم؛ من ِ یه لا قَبا، اگه اگه اگه، بتونم یه ذره حواسم رو به اعمال و رفتار خودم بدم، تا بلکه کم کنم از این همه خطا و گناه و تقصیر، هنر کردم! به قول ِ شاعر: "عیب ِ کسان منگر و احسان خویش * دیده فرو بَر به گریبان ِ خویش"...؛ چرا خودم نه؟ از کجا معلوم من بدتر از کسانی نباشم که میخوام ازشون ایراد بگیرم؟ از کجا معلوم که اون ها بالاتر و بهتر و نزدیکتر نباشند؟... پس بهتره حواسم به کار ِ خودم باشه و روضه ی الکی نخونم...؛

"ان شاءالله" که خوب باشید؛ و کم کاری های ما (بخونید من) رو به بزرگواری ِ خودتون ببخشید؛

اصلش آقا غرض از مزاحمت، تبریک ِ میلادتون بود؛ همین پانزدهم ِ شعبانی که یک سال چشم می کشم بیاد و وقتی می رسه، به راحتی از دستش میدم! پارسال جمعه شد نیمه ی شعبان، و امسال چهارشنبه...؛ و خدا میدونه که شبی که گذشت و شبِ چهارشنبه و نیمه ی شعبان توأمان بود، چه خبر بوده مسجد ِ جمــکرانِ تون/جمــکرانِ مون؛

درسته که این روزها تحملِ ِ خیلی چیزها سخت شده، اما این سکه روی دیگه ای هم داره...؛ روی دیگه ش، عاشقان ِ دل باخته ی شما هستند که کوی و برزن رو چراغونی کردند و طاقِ نصرت ها برافراشتند و با اشک ِمخلوط از شادی و غم، پرچم های مزیّن به نام ِ مبارکتون رو نصب کردند و با جون و دل مایه گذاشتند برای جشن ِ میلادتون؛  روی دیگه ش، عاشقان و منتظرانی هستند که با هزار امید و آرزو، رو کردند به سوی جمــکران و با حضورشون هلهله برپا کردند؛ و روی دیگه ش، عاشقانی هستند که حتی در دور افتاده ترین نقطه ها، حال ِ شون متحوله این روز و شب، کسانی که ذکر ِ مدام و دعای قنوت ِشون حتی، دعای سلامتی و فرج ِ شماست...؛

پس به امید ِ فـــرج ِ هر چه زودتر ِتان، که عین ِ گشایش و برکت و نجات است.

یا محمّدُ یا علی، یا علیُّ یا محمّد، اِکفیانی فانّکُما کافیان، وانصُرانی فانّکُما ناصران، یا مــَولانا، یا صاحِبَ الزّمان، الغَوث الغَوث الغَوث، ادرکنی ادرکنی ادرکنی، السّاعة السّاعة السّاعة، العَجَل العَجَل العَجَل، یا ارحَمَ الرّاحمین، بحًقِّ محمّدٍ و آلهِ الطّاهرین.

 

                  " الّــــلهـــمّ عجّـــــــــل لـولـــــیـکـــ الفــــــــــــــــــــرج "


* میلاد ِ امام ِ زمان ِ مان، بر همگان، و خصوصا شما همراهان ِ نازنین  مــبـارک.


دسته بندی: روز نگار ، تمنای وصال ،

توسط مینا خوجانی | چهارشنبه 13 خرداد 1394 | ساعت 05:39 ق.ظ | نظرها ()

              

                                              " بسم الله ِ الرّحمن ِ الرّحیم "

         

دقیقا هفته ی گذشته، مثل امشب، مثل همین ساعت، من توی بهشت بودم، مسجدی در بهشت...

و رو به روی اون گنبد ِ فیروزه ای ِ با عظمت، که پُر شده از "یا مَهدی ادرکنی"، و اون چهار تا گنبد ِ کوچکتر ِ سبز رنگ نشسته بودم و محو شده بودم و غرق شده بودم و فکر میکردم آیا تا صبح که اینجا هستم، میرسم همه ی حرفهامو بزنم؟...

نمیدونم، واقعا نمیدونم چرا این طور شیدای جمکرانم؟ به ظاهر یه مسجده با یه صحن، اما واسه من اونجا کعبه ی آماله، انگار که آرامش تزریق می کنند بهم، انگار که اون زمین با بقیه ی زمین های خدا فرق داره، انگار که نسیمِ ش از خود ِ بهشت می وزه، انگار که... اصلا چرا انگار؟!  وقتی اونجا توسط ِ امام ِ عصرمون انتخاب شده و به نام ِ خودشونه و یقین دارم که قدم به قدم، عطر آگین به قدوم ِ مبارکشون هست، وقتی یقین دارم که نگاه ِ آقا به همه ی زائرانشون هست، پس تعجبی نداره اگه با نگاه به قعر ِ اون چاه، دل ِ من هم خالی بشه، که آسمون و کوه های اطرافش حتی با آسمون و کوه های دیگه فرق بکنه، که وقتی در حال ِ وضو گرفتن، یه دفعه از توی آینه چشمم(که چند دقیقه ای دور شده) باز به اون گنبدِ  آبی بیفته، دلم  بلرزه...

نشستم و نگاه کردم و گوش کردم و حرف زدم و ...

گفتم آقا اینجا نمیتونم مثل ِ حرم ِ امام رضا هر وقت اراده کنم مشرّف بشم؛ آقا هزار کیلومتر راه اومدم، آقا کلی چشم کشیدم تا قسمتم شد، تا خدا خواست و شما اجازه دادین؛ آقا معترفم به روی سیاهم؛ ولی آقا شمایید آرام ِ دلم، شمایید امامم، شمایید صاحب ِ زمانم، آقا میدونم که میدونید، اما اومدم که زیارت کنم، بگم، التماس کنم، اصلا اومدم گدایی، تو رو خدا اجازه ندید دست ِ خالی از در ِ خونه تون برم؛ آقا دعاهای شما مستجابه، تو رو به بزرگی تون دعامون کنید؛ آقا جان، روسیاه ترین زائر ِ مسجدتون، مثل ِ همیشه، منتظر ِ یه نگاه ِ شماست...

قبل از اذان ِ صبح رفتم داخل ِ مسجد و بعد از اذان دوباره برگشتم بیرون، لحظه ها داشتند میگذشتند و حیف بود نگاهم چیز ِ دیگه ای رو ببینه؛ با خودم گفتم کاش همیشه وقتی که چشم باز میکنم، اول به این منظره ی بی نظیر روشن بشه و بعد چیزهای دیگه رو ببینه...

باد ِ نسبتا سردی میومد ولی دلنشین بود؛ هوا کم کم روشن میشد؛ هر چقدر منتظر شدم، دعای عهد از گلدسته ها پخش نشد! دعا رو از توی گوشیم باز کردم و با صدای جناب ِ فرهمند همراه شدم...

تا جایی که تونستم، ریه هامو پُر کردم از هوای جمکران؛ تا جایی که تونستم، از شیشه عقب ِ تاکسی برگشتم و نگاه کردم؛ خواستم تا جایی که میشه، نی نی ِ چشم هام شکل ِ یه گنبد ِ آبی بشه...

و چه سخت بود لحظه های وداع...

خدایا، بی نهایت ممنون و شُکر، که اجازه دادی بر بار ِ دیگر زیارت ِ حرم ِ حضرتِ دختر، کریمه ی اهل ِ بیت، خانم فاطمه معصومه سلام الله علیها،  و یک شب ِ دیگر عشق، در مسجد ِ مقدس ِ جمــکران... .


                  " الــّــلهـــمّ عجّــــــــــــــــــــــل لولــــــــیــک الفـــــــــــــــــــــــــرج "


* نا گفته نماند که ماه، ماه ِ شعبان المعظم بود و روز ِ ولادتِ حضرت ابوالفضل و شب ِ میلاد ِ حضرت ِ سید الساجدین علیهما سلام.

** مــبارکتان باد این ایـام ِ فرخنـده.


دسته بندی: روز نگار ، تمنای وصال ،

توسط مینا خوجانی | یکشنبه 10 خرداد 1394 | ساعت 02:26 ق.ظ | نظرها ()

پیامبر ِ رحمت صلّی الله، می فرمایند:
" هر کس در کتابی یا نوشته ای، بر من صلوات بفرستد(یعنی صلوات را بنویسد)، تا نامِ من در آن کتاب هست، ملائکه برای او از درگاهِ حق، طلبِ آمرزش می کنند."
.
" الّلهمّ صَلِّ علی محمّد وَ آلِ محمّد
وَ عَجّل فَرَجَهُم "

دسته بندی ها

روز نگار
حرف دل
رد پای خاطره
تمنای وصال
حق و حقوق
از زبان حافظ
مُحرّم گونه
از بهترین ها
یه دور ِ همی ِ مَجازی

آرشیو مطالب

مرداد 1396
تیر 1396
خرداد 1396
اردیبهشت 1396
فروردین 1396
اسفند 1395
بهمن 1395
دی 1395
آذر 1395
آبان 1395
مهر 1395
شهریور 1395
مرداد 1395
تیر 1395
خرداد 1395
اردیبهشت 1395
فروردین 1395
اسفند 1394
بهمن 1394
دی 1394
آذر 1394
آبان 1394
مهر 1394
شهریور 1394
مرداد 1394
تیر 1394
خرداد 1394
اردیبهشت 1394
فروردین 1394
اسفند 1393
بهمن 1393
دی 1393
آذر 1393
آبان 1393
مهر 1393
شهریور 1393
مرداد 1393
تیر 1393
خرداد 1393
اردیبهشت 1393
فروردین 1393
اسفند 1392
بهمن 1392
دی 1392
آذر 1392
آبان 1392
مهر 1392
شهریور 1392
مرداد 1392
تیر 1392
خرداد 1392
اردیبهشت 1392
فروردین 1392
اسفند 1391
بهمن 1391
دی 1391
آذر 1391
آبان 1391
مهر 1391
شهریور 1391

پیوندهای وب

گوشه نشین*
نشانی
برای خاطر آیه ها
بهار نارنج
آیه گرافی
سقاخانه
و ما ادراك...؟
تو فقط لیلی باش
فلسفه، حقوق و سه نقطه
من و چادرم، خاطره ها
پرنده ترین ماهی
قلم
شهر بی نامی
پاک نویس های یک مداد رنگی
روزگار وصل
هم از آفتاب
دانه سیب
پایگاه فرهنگی اجتماعی مصاف
رسن
در حیرت
اندر زِنامه
گلدان شمعدانی
اردیبهشت
تسنیم
یاران خراسانی
احسن الحال
و.. زندگی مشترک
گزارش یک زبان شناس
تسبیح
حوض خونه
این روزها...
دولتِ مَهدی عجّل الله تعالی فرجهُ الشریف
همنفس طلبه
ساعت به وقت دلتنگی
ترنم خیال
ابر و آفتاب
اَینَ بقیّة الله؟!؟!؟
سیده ...
سنجاقک
معصومانه
فوتبالیست کوچک
صندوق صبر(یادی از خورشید پشت ابر)
روشا نوری از بهشت
تو را نفس می کشم
وبلاگ شخصی احمد میری
نشر خوبی ها

آمار وب

تعداد کل مطالب:

بازدید امروز:

بازدید دیروز:

بازدید این ماه:

بازدید ماه قبل:

بازدید کلی وبلاگ:

بروز شده در