تبلیغات
رواق

رواق

                                      " بسم ِ الله ِ الرّحمن ِ الرّحیم "

تقریباً دو ماه میگذره از زمانی که تصمیمی رو گرفتم که میدونستم شرایط زندگیم رو تغییر میده ...؛ و به این شکل تغییر داده:

صبح‌ها حدود یه ربع به شش تا شش، از خواب بیدار میشم و آماده میشم و معمولاً با عجله‌ای خودم رو به سر ِ کوچه و اون‌طرف ِ خیابون میرسونم که طپش ِ قلب میگیرم! ساعت ِ شش و نیم، سرویس میاد و سوار میشم؛ حدود نیم ساعت تو راهم؛ اون طرف ِ میدون پیاده میشم، جایی که باید دو،سه دقیقه پیاده روی بکنم تا به ساختمون ِ محل ِ کار برسم؛ ولی این پیاده‌روی ِ انتخابی رو دوست دارم، خیلی دوست دارم؛ چرا که باید از عرصه‌ی میدون ِ شهدا بگذرم، جایی که وقتی به مرکزش میرسم، کنار ِ اون مجسّمه‌ها ( جایی که مرد و زن، پیر و جوون، می‌ایستند و دست ِ ادب بر سینه میذارن و سلام میدن) وایمیستم و نگاهم رو به رو به روم، جایی نه چندان دور، میندازم و زمزمه میکنم:

" الّلهمّ صلّ علی علیِّ بن ِ موسی الرّضا المرتضی، الإمام ِ التّقیّ ِ النّقی، و حجّتکَ علی مَن فَوقَ الأرض و مَن تحتَ الثّری، الصّدّیق ِ الشّهید، صلاةً کثیرَةً تامّةً زاکیةً متواصلةً متواترةً مترادفة، کأفضل ماصلّیتَ علی احد ٍ مِن اولیائک."

و خدا میدونه که این سلام ِ صبحگاهی و عرض ِ ارادت و طلب ِ دعا به محضر ِ حضرت ِ ثامن، آقا امام رضا علیه السلام، چـقدر شیرینه...؛ هرچند هنوز هم حیرانم که امام رضا چطور من ِ بی لیاقت رو همسایه‌تر کردند به خودشون! (قابل ِ عرض نیست که به شرط لیاقت، دعا میکنم برای تشرّف ِ هرچه زودتر ِ همه‌ی مشتاقان ِ زیارتشون)

اصلاً از همون روز ِ اول، مکانش، ساختمونش  و آدم‌هاش که اهل ِ احترامند، پُر رنگ و به دل نشستنی اومد به نظرم؛ از رئیس گرفته، تا آقای عباسی که نیروی خدماتی هستند و به طور اتفاقی فهمیدم سنشون چقدر کمتر از اونیه که بهشون میخوره...؛ در واقع اداره‌ی ما شامل دو سالن و چند اتاق هست که کارمون به هم مرتبطه، اما من توی اتاقی هستم که پنج تا خانم و دختر ِ دیگه هم هستند که ما چند نفر، تقریباً کار ِ مشابهی رو انجام میدیم؛ و جالبه که مثل ِ خیلی از جمع‌های دیگه‌ای که توش قرار گرفتم، اینجا هم بنده از لحاظ ِ سن، از همه بزرگترم! و به قول ِ یکی از بچه‌هایی که چند روز موقت میومد، من مامان‌بزرگ ِ بقیه به حساب میام؛ البته دیگه نه در این حد، ولی ایشون با این جمله، زیادی به من لطف داشت! البته که زمان لازمه تا با همه چیز خو بگیرم و اخت بشم، به هر حال رفتارها متفاوته؛ کارم، کار ِ سختی نیست به اون صورت، اما حجم و فشارش مخصوصاً در هنگامه‌ی تحویل دادن ِ صورت‌وضعیت‌ها زیاد میشه؛ و خب، این برای هر کاری طبیعی به نظر میرسه.

اصل ِ ساعت ِ کارمون هفت تا دو، دو و ده دقیقه ی بعد از ظهره، اما گاهی لازمه میشه تا چهار، پنج و یا حتی بیشتر بمونیم؛ اینه که وقتی میرسم خونه، واقعاً خسته‌ام و خواب‌لازم؛ اون هم منی که اصولاً آدم ِ کم خوابی هستم؛ حالا کارم به جایی رسیده که استاد شدم توی چُرت زدن تو سرویس ِ مخصوصاً ظهر، و یا خوابیدن توی اتوبوس ِ مشهد-نیشابور...؛ پریروز از سرکار اومدم و خوابیدم؛ یه دفعه چشمامو باز کردم و دیدم ساعت شش و سی و پنج دقیقه‌ست! مثل ِ فنر از جام پریدم و گفتم وای سرویس رفت، دیرم شد! با عجله و پریشان‌حال، اومدم توی هال، که دیدم لیلا خوابه و چند ثانیه گذشت که مغزم  از هنگ بودن دراومد و فهمیدم الآن بعد‌از‌ظهره... و با خیال ِ راحت نفسی کشیدم و دوباره خوابیدم! تا وقتی که به خاطر ِ "مـاه عسل" بیدار شدم؛

ماه رمضان ِ متفاوتی رو هم دارم تجربه میکنم؛ لیلا خرما و زولبیا بامیه خرید واسه سفره‌های افطارمون؛ گفتم بریم سبزی بخریم، از حیاط ِ شرکتشون سبزی جمع کرد و منم نسشتم پاک کردم و شستم؛ یه ذره جعفری جدا گذاشتم برای سوپ، و یه ذره مرزه جدا گذاشتم خشک بشه برای غذا...؛ برای سحری یه شب کباب تابه‌ای درست کردم و یه شب خورشت گوشت و بادمجون؛ لیلا برای افطار، یه شب سوپ گرفت و یه شب کوکو درست کرد...؛ خلاصه که خواهرانه میگذرونیم با هم؛ الحمدُللهِ ربّ العالمین؛ (یاد ِ پست ِخواهرانه افتادم)  و خب خبری از سحرهای بی دغدغه و خواب ِ چند ساعته‌ی بعدش نیست؛ یکی دو ساعت میخوابم و پامیشم که برم سرکار؛ و دیگه نتونستم از قبل از شروع ِ "مـاه عسل" برم جلوی تلویزیون بشینم، معمولاً وقتی دیدم که شروع شده بوده...!!!!!

و همه‌ی این‌ها رو میذارم به پای اتفاق و  تغییراتی که باید بیفتند تا قـَد بکِشم...؛ خدا رو شکر... .


* این عکس، فاصله‌ی من هست با گلدسته‌های حرم، البته با مقداری زوم؛ و این هم ساختمان ِ فوق‌الذّکر.

** یه پست ِ دیگه به امشب بدهکارم؛ و مینویسم ان شاءالله.


دسته بندی: روز نگار ،

توسط مینا خوجانی | جمعه 21 خرداد 1395 | ساعت 04:14 ب.ظ | نظرها ()

پیامبر ِ رحمت صلّی الله، می فرمایند:
" هر کس در کتابی یا نوشته ای، بر من صلوات بفرستد(یعنی صلوات را بنویسد)، تا نامِ من در آن کتاب هست، ملائکه برای او از درگاهِ حق، طلبِ آمرزش می کنند."
.
" الّلهمّ صَلِّ علی محمّد وَ آلِ محمّد
وَ عَجّل فَرَجَهُم "

دسته بندی ها

روز نگار
حرف دل
رد پای خاطره
تمنای وصال
حق و حقوق
از زبان حافظ
مُحرّم گونه
از بهترین ها
یه دور ِ همی ِ مَجازی

آرشیو مطالب

شهریور 1396
مرداد 1396
تیر 1396
خرداد 1396
اردیبهشت 1396
فروردین 1396
اسفند 1395
بهمن 1395
دی 1395
آذر 1395
آبان 1395
مهر 1395
شهریور 1395
مرداد 1395
تیر 1395
خرداد 1395
اردیبهشت 1395
فروردین 1395
اسفند 1394
بهمن 1394
دی 1394
آذر 1394
آبان 1394
مهر 1394
شهریور 1394
مرداد 1394
تیر 1394
خرداد 1394
اردیبهشت 1394
فروردین 1394
اسفند 1393
بهمن 1393
دی 1393
آذر 1393
آبان 1393
مهر 1393
شهریور 1393
مرداد 1393
تیر 1393
خرداد 1393
اردیبهشت 1393
فروردین 1393
اسفند 1392
بهمن 1392
دی 1392
آذر 1392
آبان 1392
مهر 1392
شهریور 1392
مرداد 1392
تیر 1392
خرداد 1392
اردیبهشت 1392
فروردین 1392
اسفند 1391
بهمن 1391
دی 1391
آذر 1391
آبان 1391
مهر 1391

پیوندهای وب

گوشه نشین*
نشانی
برای خاطر آیه ها
بهار نارنج
آیه گرافی
سقاخانه
و ما ادراك...؟
تو فقط لیلی باش
فلسفه، حقوق و سه نقطه
من و چادرم، خاطره ها
پرنده ترین ماهی
قلم
شهر بی نامی
پاک نویس های یک مداد رنگی
روزگار وصل
هم از آفتاب
دانه سیب
پایگاه فرهنگی اجتماعی مصاف
رسن
در حیرت
اندر زِنامه
گلدان شمعدانی
اردیبهشت
تسنیم
یاران خراسانی
احسن الحال
و.. زندگی مشترک
گزارش یک زبان شناس
تسبیح
حوض خونه
این روزها...
دولتِ مَهدی عجّل الله تعالی فرجهُ الشریف
همنفس طلبه
ساعت به وقت دلتنگی
ترنم خیال
ابر و آفتاب
اَینَ بقیّة الله؟!؟!؟
سیده ...
سنجاقک
معصومانه
فوتبالیست کوچک
صندوق صبر(یادی از خورشید پشت ابر)
روشا نوری از بهشت
تو را نفس می کشم
وبلاگ شخصی احمد میری
نشر خوبی ها

آمار وب

تعداد کل مطالب:

بازدید امروز:

بازدید دیروز:

بازدید این ماه:

بازدید ماه قبل:

بازدید کلی وبلاگ:

بروز شده در